…  واليوم وقفت يا قمر تتأمل، وسألت روحك شنوة إلي فيا يكبل، وعلاش حاجتي تتعطل، وعلاش الدنيا ديما فيا تبهذل ؟

زعمة الدنيا تحب تنحيلك من بين يديك وتخليها بيك ؟ زعمة الدنيا عندها بونتو بيك تبهذل فيك ؟

زعمة الدنيا تفرز فيك من خلق ربي إلي دايرين بيك ؟ مسلمة في قريب لثمانية مليار، وتبع فيك من دار لدار، وعلى اليمين وعلى اليسار، وتقول إستنى أهيا، قمر منا ؟

أحقا تصح خرافات كاتبة هاري بوتر؟ أحقا لخرفات سراديب أدنبرة و أشباحها وجود؟ أحقا اللعنة و السحر يسيطران على المكان ؟ أحقا أصبت بلعنة المدينة الغامضة، لأني سعيت وراء اكتشاف الحقيقة؟ أحيانا٠٠٠أحيانا تتوقف عقولنا عن التفكير، وتجلس على كرسي الجنون مندهشة مما يحدث، تتوقف الدماء عن التدفق بأجسادنا ،وتكتفي بالجمود، تخاف أنفسنا المتقطعة الخروج من صدورنا المتعبة فنضحى جثثا هامدة

Corentin, personne n’en voulait. De foyer en foyer, son enfance est une errance. Jusqu’au jour où sa mère l’abandonne à Augustine, l’une des vieilles du hameau. Au creux de la vallée des Forêts, ce territoire hostile où habite l’aïeule, une vie recommence.

À la grande ville où le propulsent ses études, Corentin plonge sans retenue dans les lumières et la fête permanente. Autour de lui, le monde brûle. La chaleur n’en finit pas d’assécher la terre. Les ruisseaux de son enfance ont tari depuis longtemps. Quelque chose se prépare.

السيد "كوفيد"، يحكى أن ملامحه متغيرة. لا لون له، شفاف، كائن لا يرى بالعين المجردة. يباغت. يتحول يسعى للإستقرار. يلذ له الإلتصاق بالأجساد واعمارها. يحلو له المقام بالرئتين. أحياناً يطمح في إمتلاك القلب وحده... عدو الحب لا يعترف بالقبل. لا يسمح بمجالس اللهو و الطرب

النّص يشبه قهوة "اكسبراس" في محطّة قطار مع صديق قديم التقينا به فجأة، وفي لقائنا الموجز كنّا نختصر الذّكرياتِ والأشياء، فتتحدّث نظراتنا وتتحدّث رائحة القهوة بدلا عنّا، ونحاول جاهدين أن نغطّي جثّة الصمت التي تمدّدت بيننا بقصاصات الكلام القصير. هكذا بدا لي هذا النصّ. لا يتكلّم، وإنّما هو يحاول أن يغطّي الصمت

قد يرى البعض أنها رواية مجهضة، وقد يرى البعض الآخر أنها قصّة تمدّ ساقيها خارج دائرة الحدث الواحد. لكنّ هذا النّص مخرّب أجناس خطير، مستفزّ وعنيد، إذا سألته عن تعريف الضوء، يطفئُ المصباح، وإذا سألته عن تعريف الليل، يشعله

كما يختصرُ الرحّالة الصّحراء في ساعةٍ رمليّةٍ، اختصرت لنا سميحة مسعودي حياتها في

هذا النصّ، الذي يُقرأ من الصفحة الأولى ويُقرأ من الصفحة الأخيرة أيضا

Ce qui est bien à la maison, c'est qu'on peut s'amuser avec maman, faire des mots croisés très difficiles avec papa ou téléphoner à Alceste. Mais en train ou en avion, en Bretagne ou en Espagne, quand on part en vacances, on est drôlement content parce que c'est toujours une aventure terrible ! Après, on a des tas de souvenirs à raconter aux copains quand on rentre à l'école...

Savez-vous qui est le petit garçon le plus impertinent, le plus malin et le plus tendre aussi ? À l'école ou en famille, il a souvent de bonnes idées et cela ne lui réussit pas toujours. Vous l'avez tous reconnu. C'est le petit Nicolas évidemment ! La maîtresse est inquiète, le photographe s'éponge le front, le Bouillon devient tout rouge, les mamans ont mauvaise mine, quant à l'inspecteur, il est reparti aussi vite qu'il était venu. Pourtant, Geoffroy, Agnan, Eudes, Rufus, Clotaire, Maixent, Alceste, Joachim... et le petit Nicolas sont - presque - toujours sages...

Suite à une rupture douloureuse, la narratrice, plongée dans un profond désarroi essaie tant bien que mal de se distraire de sa souffrance. Elle fera des rencontres qui vont la mener au plus profond de son être et peut-être l’amener à se connaître.